Veel beweging de laatste weken. Eindelijk en gelukkig. Het werd tijd. Natuurlijk doel ik nu op de ontwikkelingen in Den Haag. En ook al zal het spannend blijven met dit minderheidskabinet; er is een akkoord, steeds meer namen komen naar buiten. Zoals die van Rianne Letschert als beoogd minister van Onderwijs.
Onderwijshart
Met vele anderen ben ik hier heel blij mee. Niet alleen heeft Letschert in haar rol als informateur laten zien dat zij een kundige, vaardige en empathische onderhandelaar en verbinder is, ook is zij afkomstig uit het onderwijs. Het wetenschappelijk onderwijs dat, zo heeft haar voorganger Robbert Dijkgraaf laten zien, een prima basis vormt voor een groot en rijkgevuld onderwijshart voor alle sectoren.
Haar benoeming en het schrappen van alle bezuinigingen op onderwijs, stemmen hoopvol. Er is een hoop werk aan de winkel. Zo zal de zorgwekkende terugloop van het aantal mbo-studenten een halt toegeroepen moeten worden. Want hoe gaat dit kabinet alle ambities op het gebied van onder meer wonen waarmaken als er geen vakmensen meer zijn om die woningen te bouwen?
Ook het lerarentekort komt hopelijk weer bovenaan de agenda staan. Alleen met voldoende en gekwalificeerde leraren zijn we in staat de erbarmelijke staat van de basisvaardigheden van onze jeugd op orde te krijgen.
Mentale gezondheid
Wat ook direct op het bureau van de kersverse minister ligt, is het alarmerende en belangrijke rapport van de Onderwijsraad over de mentale gezondheid van onze jongeren. Natuurlijk weten we al langer dat steeds meer leerlingen en studenten kampen met mentale problemen als depressie, angst, stress, somberheid en onzekerheid. Jullie ervaren dat als geen ander in jullie dagelijkse beroepspraktijk. Het mooie van dit rapport van de Onderwijsraad is dat het een perspectief schetst. Het laat zien hoe onderwijs kan bijdragen aan het welzijn van leerlingen zonder daarmee de verantwoordelijkheid voor dat welzijn volledig bij de school te leggen.
Gek genoeg moest ik aan dit rapport denken toen ik keek naar de speech van IOC-voorzitter Kirsty Coventry bij de opening van de Olympische Spelen. Zij sprak over winnen of meedoen en indirect raakte zij daarmee aan het mentaal welzijn. Zij roemt de sporters die ons laten zien dat kracht niet alleen gaat over winnen, maar ook over moed, empathie en plezier.
Ubuntu
‘Door jullie zien we het beste in onszelf. Jullie herinneren ons eraan dat we vriendelijk kunnen zijn en dapper. Dat we terug kunnen komen als we gevallen zijn.’ Mooie woorden, alhoewel ik denk dat ze aan Joy Beune, die kwam voor goud op de 3000 meter, vooralsnog niet besteed zullen zijn. Haar droom ligt in duigen. De vierde plaats blijft een rotplek, hoe leuk meedoen ook is.
Kirsty Coventry groeide op in Afrika. ‘We have a word: ubuntu. It means: I am because we are. That we can only rise by lifting others. That our strength comes from caring for each other.’ Wat een mooie inspiratie voor ons werk met jongeren!
