Waar moet een blog in hemelsnaam over gaan als de wereld in brand staat? Wat een geweld, wat een vernietiging, wat een verdriet. Hoe nietig zijn dan onze problemen aan deze kant van de wereld en in dit kleine, welvarende en vooralsnog veilige land? Stijgende gas- en benzineprijzen, niet direct naar huis kunnen vliegen na een vakantie in Dubai. Waar maken we ons druk over?
En toch…..ik werd wakker uit deze sombere overpeinzingen toen ik Edino van Dorsten in een tv-programma zag. Edino is een van de drie Ruinerwold-kinderen die wél ingeschreven stond en wél naar school ging. De overige zes bestonden niet voor de buitenwereld. Edino vertelde dat hij het verschrikkelijk vond als de school stopte, als het vakantie was. Dat was een ramp, zei hij, omdat hij dan zijn veilige haven kwijt was. Met alles wat we inmiddels weten over de situatie waarin de kinderen in Ruinerwold opgroeiden kunnen we ons een voorstelling maken van zijn leven thuis.
Natuurlijk was school zijn vluchthaven. Laten we hopen dat extreme omstandigheden als in Ruinerwold een uitzondering zijn en blijven. Maar er zijn veel kinderen voor wie school de plek is waar ze kunnen ontsnappen aan de werkelijkheid thuis; aan de armoede, het huiselijk geweld, het gebrek aan ruimte.
In mijn tijd als directeur van een basisschool in Den Haag zag ik hen ook. Het meisje van wie de moeder was overleden en die na school liever niet naar huis ging, de jongen met een vader die alcoholist was en die nooit wist hoe zijn bui zou zijn als hij uit school kwam. De voorbeelden zijn legio.
Ik weet nog hoe blij ik was dat wij hen in elk geval vijf uur per dag het gevoel van veiligheid konden bieden. Ik realiseerde me dat dat, naast alle onderwijsinhoud die we overdroegen, een belangrijke functie is van school. Dus laten we ons druk blijven maken om de kinderen en jongeren in ons kleine Nederland. Laten we met elkaar zorgen dat ze veilig zijn en zich optimaal kunnen ontwikkelen. Dat is de opdracht waar we met elkaar voor staan.
En ook dat brengt me dan toch weer terug naar het Midden-Oosten, naar Oekraïne, Sudan. Wat zou ik het de kinderen daar gunnen om naar school te kunnen blijven gaan. Om zich te kunnen blijven ontwikkelen, zich even veilig te voelen en weg te zijn bij de verschrikkingen. Hoe machteloos moeten ouders en (onderwijs)professionals zich voelen.