Blog: Werkweek

Zoals in elke vakantie was er ook in de meivakantie tijd voor reflectie en het opdoen van nieuwe inzichten. Dit keer waren die van wel heel bijzondere aard. Ruim een week zat ik met een groep van 44 mensen uit Nederland op een berg in Roemenië. Niet mijmerend voor mijn tent zoals ik ook graag doe, maar met het zweet op mijn rug in een grote keuken waar ik, samen met anderen, voor de hele groep drie maaltijden per dag bereidde.
 
De rest van de groep was druk met timmeren, elektra aanleggen, dakbedekking vernieuwen, schilderen en schoonmaken. Plaats van handeling: een kleinschalig vakantiecomplex waar ieder jaar 1500 mensen (gezinnen, kinderen, ouderen) uit achterstandssituaties kunnen ontspannen en opladen.
 
Dat een dergelijk complex geen overbodige luxe is, zag ik die week met eigen ogen. Vanuit Nederland waren voedselpakketten meegekomen en aan ons het verzoek die te gaan bezorgen bij de allerarmsten in de regio. Het voelde aanvankelijk wrang om als bevoorrecht, rijk mens voedselpakketten uit te delen. Toch besloot ik mee te gaan, waardoor ik kennismaakte met enkele Roma-families.
 
Ik zag met eigen ogen wat het betekent om structureel buitengesloten te worden en geen enkel perspectief te hebben. Ik zag hoe dit leidt tot armoede, verwaarlozing en alcoholisme. Hoe een moeder, vader zit in de gevangenis, haar bed deelt met acht kinderen. Hoe een opa en een oma noodgedwongen zorgen voor al hun kleinkinderen en trots vertellen dat ze allemaal naar school gaan. Ik merkte dat de aandacht die wij konden geven, hoe bescheiden ook, van grote waarde was. Dat gezien worden en in gesprek gaan echt het verschil maakt, al is het maar voor even.
 
Het ligt voor de hand de vergelijking te maken met Nederland. Voor zover ik me er niet al van bewust was, realiseer ik me nog meer hoe ongelooflijk rijk we zijn; we wonen in het Wassenaar van de wereld.  Dat betekent echter niet dat we achterover kunnen leunen, want ook rijkdom is relatief. Ook in ons rijke land groeien kinderen op in armoede en blijft het een uitdaging om het recht op ontwikkeling, het recht op perspectief op een kansrijke toekomst voor alle jongeren waar te maken.
 
De grote les die ik meeneem uit Roemenië is dat iedereen telt en dat iedereen een verhaal heeft. Maar pas als we bereid zijn naar dat verhaal te luisteren en ernaar te handelen, als we echt contact maken, voelen mensen zich gezien. En kunnen ze groeien en zich ontwikkelen.