Op zoek naar perspectief

Dit zou zomaar een somberblog kunnen worden of een mopperblog. Want je zal nu maar jong zijn en alle perspectief zien verdwijnen. Geen sportcompetitie, geen feestjes, geen vakanties, niet dollen in de kantine op school, niet met z’n allen in een klaslokaal. Geen, geen, geen en niet. Of je zal maar in het onderwijs werken. Het onderwijs gaat weliswaar door, maar vraag niet hoe. Wie ik ook spreek, intern begeleiders, docenten, schooldirecteuren, iedereen loopt bijna letterlijk op z’n tandvlees. Nu ben ik geen somber mens en ook geen mopperaar. Wie mij kent, zal dat kunnen bevestigen. Dus zo’n blog wordt dit niet.



Het recht op onderwijs en ontwikkeling staat wat mij betreft met stip op 1. We moeten alles in het werk stellen om dat recht te beschermen. Maar hoe doen we dat en ten koste van wat? Dat zijn de vragen die we in deze tijd zouden moeten stellen. Moeten we krampachtig doen alsof alles is zoals het was, of er niets aan de hand is en het onderwijs door zou kunnen gaan zoals het ooit ging? En als blijkt dat we het niet kunnen doen zoals het ging, belasten we het onderwijs dan met een Summerschool, Afterschool en straks ongetwijfeld een Easternschool? Om de gaten te repareren? Ik weet het niet.


Wat zou er gebeuren als we zouden durven toegeven dat het bestaande systeem op de schop moet? Als we niet meer krampachtig streven naar hoe het was en tegelijkertijd de nadruk leggen op wat er allemaal niet meer mag en kan? Misschien kunnen we dan wat perspectief bieden, wat lucht geven. 


School is belangrijk, structuur is belangrijk, naar buiten gaan is belangrijk. Laten we dat overeind houden, laten we alsjeblieft de scholen zoveel mogelijk openhouden. Maar leg de lat niet zo hoog. Laten we onderzoeken hoe we kinderen en jongeren succeservaringen kunnen laten opdoen, in plaats van hen met allerlei herstel- en inhaaloperaties te laten weten dat ze achterlopen of dingen gemist hebben. 


Laten we het schooljaar met een half jaar verlengen, leerlingen alleen voor die vakken naar school laten komen die zij ingewikkeld vinden, alleen die vakken toetsen waarin leerlingen het zwakst en het sterkst zijn….Ik roeptoeter nu natuurlijk maar wat. Mijn boodschap is, laten we alsjeblieft creatief nadenken zodat onze kinderen en jongeren door kunnen met hun ontwikkeling. En zonder dat dat neerkomt op de zwaarbelaste schouders van alle onderwijsmensen. 


Ik wacht op enig initiatief. Van de overheid, van de sectorraden, van het onderwijs, van de bonden. En sta klaar om aan te haken. Wie ideeën heeft of mee wil denken, jullie weten mij te vinden.

 


 

 

Carry Roozemond

Directeur-bestuurder van Ingrado. Ze schrijft regelmatig over wat haar aan het hart gaat bij het recht op onderwijs en ontwikkeling.


Ingrado nieuws ontvangen?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Vul hieronder jouw naam en email adres in


We gebruiken de gegevens die je hierboven invult uitsluitend voor onze nieuwsbrief. Je kunt je op elk moment afmelden. Bekijk onze privacyverklaring.