Boemerang

Ik voel me tevreden en trots. Ik kijk terug op een geslaagde Algemene Vergadering en werkconferentie die drukker bezocht zijn dan ooit. De betrokkenheid onder de leden is groot. Het entertrainment van Ernst Reichrath dat we ter ere van ons 35-jarig bestaan programmeerden, leverde plezier en inspiratie om weer even op te teren. Heerlijk! 



Ook blij ben ik met het tv-programma De Monitor waar ik een bijdrage aan mocht leveren. Mede dankzij dit programma staan de vrijstellingen 5 onder a weer stevig op de agenda. Wie gekeken heeft, heeft het mij horen zeggen: afschaffen die vrijstellingen! Nog geen week later zat ik bij een Tweede-Kamerlid in Den Haag om hierover in gesprek te gaan. De boel is in beweging.

En die beweging is hard nodig. Want ik snap werkelijk niet dat we nog steeds zo veel energie steken in het oplossen van problemen in plaats van dat we ze proberen te voorkomen. Als een kind eenmaal thuiszit met een vrijstelling, kost het ongelooflijk veel energie en vaak ook geld om zijn of haar recht op onderwijs en ontwikkeling alsnog waar te maken. Waarom repareren aan de achterkant als we ook kunnen investeren aan de voorkant? Een vrijstelling is geen oplossing. Uiteindelijk werkt ‘ie als een boemerang. Vroeg of laat krijgen we als samenleving de rekening gepresenteerd. En een vrijstelling 5 onder a waarmee we een kind feitelijk opgeven, ik kan het, anno 2018, niet verdedigen! Laten we niet langer praten over vrijstellingen, niet langer redeneren vanuit een (onderwijs)systeem waar een kind in moet passen. Laten we het omdraaien: redeneren vanuit het kind en kijken wat hij of zij nodig heeft om zich te ontwikkelen.

Wat een winst zou het zijn als gemeentes standaard met alle ouders van vierjarigen een gesprek zouden voeren! Een gesprek waarin de ontwikkeling van het kind centraal staat. Wat en wie heeft hij of zij nodig om volledig tot bloei te komen? Dan zul je veel ouders spreken van wie de kinderen het prima redden zonder bemoeienis van de gemeente. Maar je ontmoet ook de ouders van kinderen met een meervoudige handicap, met autisme of ADHD. Kinderen van wie je weet of verwacht dat ze op korte of langere termijn zorg nodig hebben. Zo kun je al vroeg samenwerken en ervoor zorgen dat op het juiste moment de juiste professionals klaarstaan om een helpende hand te bieden. En loopt het toch fout, dan zijn het gezin en de situatie bekend en is snelle actie mogelijk. En ken je de kinderen in je gemeente, dan kun je ook tijdig met de samenwerkingsverbanden in gesprek over de ondersteuning die bepaalde kinderen in het onderwijs nodig zullen hebben. 

Nu hoor ik sommigen denken ‘dat gaat nooit lukken, praten met al die ouders’. Maar ik heb even een grof rekensommetje gemaakt. In 2019 worden er 180.000 kinderen in Nederland 5 jaar. Nederland telt 350 gemeenten die, laten we ons niet rijk rekenen, gemiddeld 280 dagen per jaar beschikbaar hebben. Dat betekent dat er dagelijks per gemeente met de ouders van 2 kinderen een gesprek gevoerd wordt. Klinkt best overzichtelijk, toch? En bedenk eens wat we daarmee op de langere termijn besparen. Inplannen dus, die afspraken!

  Carry Roozemond is Directeur-bestuurder van Ingrado. Ze schrijft regelmatig over wat haar aan het hart gaat bij het recht op onderwijs

 

 

 

 

spacer


Ingrado nieuws ontvangen?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Vul hieronder jouw naam en email adres in


We gebruiken de gegevens die je hierboven invult uitsluitend voor onze nieuwsbrief. Je kunt je op elk moment afmelden. Bekijk onze privacyverklaring.