Aanpakken en vooruitkijken

Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet van mopperen hou. Sterker nog, ik heb er een bloedhekel aan. Toch was het de afgelopen tijd soms heel verleidelijk. Het heeft even geduurd, maar eind oktober was het dan zo ver. Op 31 oktober vond het debat plaats naar aanleiding van het Interdepartementaal beleidsonderzoek Jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt (afgekort - IBO JmAA).



Ik neem aan dat de RMC-ers onder jullie, net als wij, met spanning uitkeken naar de uitkomsten. En dat jullie daar kennis van genomen hebben. Van dat debat had ik, eerlijk gezegd, meer verwacht. Meer daadkracht. Met VNG, Divosa, MBO Raad en de Branches Gespecialiseerde Zorg voor Jeugd (BGZJ) hebben we ons zeer kritisch getoond in onze bestuurlijke reactie. Maar goed, zoals gezegd, ik hou niet van mopperen en al helemaal niet van zeuren. Dus aanpakken en vooruitkijken! Want ze hebben ons nodig, die jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt van 16 tot 27 jaar. 


De belangrijkste boodschap van het IBO is ‘laat de jongeren niet uit beeld verdwijnen’. Mijn conclusie is ‘laten we stoppen met praten en gewoon gaan doen’. Onderwijs, gemeente, jongerenwerkers; iedereen die een jongere kent en ziet dat hij het alleen niet redt, zou hem moeten vastpakken en niet meer loslaten tot hij op een stevige plek is gearriveerd. RMC kan aan het IBO-rapport het recht ontlenen alle jongeren van 16 tot 27 jaar te volgen en te ondersteunen waar nodig. Dus ga na met wie je deze handschoen kunt oppakken. Ga langs bij je buurvrouw van werk & inkomen, loop eens binnen bij het jongerenwerk, maak plannen met het mbo. Stel samen vast wat er nodig is om deze jongeren in beeld te houden en ga aan de slag. 


Laten we werkenderwijs in beeld brengen wat het aan extra inspanning kost om te doen wat nodig is. En wat het soms ook kost aan extra middelen. Omdat een jongere even een steuntje in de rug nodig heeft en gebaat is bij een training om met geld te leren omgaan. Of gezond te gaan eten en er verzorgd uit te zien. En hoe mooi zou het zijn als we kunnen laten zien hoeveel jongeren we dankzij onze inspanningen en die van onze partners uit de bijstand kunnen houden. En hoe eerlijk vervolgens als een deel van die besparing zou terugvloeien in de gemeentekas. Zodat we nog beter kunnen doen wat nodig is. Doen wat nodig is om te voorkomen dat een jongere van vlees en bloed verandert in een spookjongere. Een jongere die er wel is, maar die we niet kennen. Een jongere die er niet lijkt te zijn. Laten we met elkaar afspreken dat er geen spookjongere meer bij komt. Het is in deze tijd al donker genoeg. 

 


 

Carry Roozemond

Directeur-bestuurder van Ingrado. Ze schrijft regelmatig over wat haar aan het hart gaat bij het recht op onderwijs en ontwikkeling.



Ingrado nieuws ontvangen?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Vul hieronder jouw naam en email adres in


We gebruiken de gegevens die je hierboven invult uitsluitend voor onze nieuwsbrief. Je kunt je op elk moment afmelden. Bekijk onze privacyverklaring.