De maatschappij, dat zijn wij!

Een variatie op de slogan van de SIRE campagne leen ik graag voor mijn blog. De maatschappij, dat zijn wij. Hij zit voor in mijn hoofd sinds de publicatie van de Thuiszittersbrief van de bewindslieden Slob, De Jonge en Dekker. De ambitie uit het Thuiszitterspact ‘In 2020 mag geen enkel kind langer dan drie maanden thuiszitten zonder passend onderwijsaanbod’ is niet waargemaakt.



Nog steeds zitten kinderen thuis, nog steeds krijgt niet ieder kind het aanbod waar hij of zij recht op heeft. Dat is waar. Ook waar is dat steeds meer betrokkenen zich enorm inzetten om het aantal thuiszitters te verminderen. Betrokkenen bij gemeentes, in het onderwijs, de jeugdhulpverlening….Dat is het goede nieuws in de brief. Er is ongelooflijk veel actie om kinderen voor wie onderwijs niet vanzelfsprekend is, toch een plek te bieden. 


Gedeelde verantwoordelijkheid

Ik zou de vraag willen stellen hoe we met elkaar kunnen voorkómen dat jongeren zodanig in de problemen komen dat zij het onderwijs moeten verlaten. Dat is niet alleen de verantwoordelijkheid van het onderwijs, de jongere en zijn ouders. Dat is de verantwoordelijkheid van ons allemaal. Van iedereen die met een kind of een jongere te maken heeft.


Hoe kunnen we voorkomen dat een jongere geschorst wordt na een geweldsincident? Dat zou niet pas moeten beginnen op school waar de metaaldetector het mes of de schroevendraaier signaleert.


Dat begint bij het luisteren naar de ouder die zich zorgen maakt, bij de jongerenwerker die het gesprek aangaat met de jongere en zijn vrienden, bij het serieus nemen van de signalen die deze professional afgeeft. Dat gaat verder naar de leerkracht of docent die vaststelt dat een jongere gedrag vertoont dat hen een niet-pluisgevoel geeft. Die weet dat er ergens iets niet klopt. Dat deze jongen of dat meisje misschien wel in een heel lastige situatie thuis zit of bezig is met zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. Naar de leerplichtambtenaar die achter verzuim verborgen problematiek vermoedt. Er zijn zoveel volwassenen betrokken bij de levens van jongeren en we weten om wie we ons zorgen moeten maken.


Niet afwachten

Laten we er met elkaar voor zorgen dat alle signalen opgepikt worden en dat ernaar gehandeld wordt. Dat we niet wachten tot het fout gaat, maar er met elkaar voor zorgen dat jongeren in beeld en binnenboord blijven. Kom in actie ook als dat misschien nog helemaal niet nodig lijkt. Laat merken dat je de jongere ziet. Dat je hem écht ziet. Ziet in al zijn mogelijkheden en hem daarin ondersteunt, maar ook bij de kladden grijpt als het mis dreigt te gaan. Maak dat duidelijk, maak afspraken. Met de jongere en met elkaar.

Dit is wat we doen om het recht op ontwikkeling voor iedere jongere waar te maken. Dat doen we met elkaar want de maatschappij, dat zijn wij! 

 


 

 

Carry Roozemond

Directeur-bestuurder van Ingrado. Ze schrijft regelmatig over wat haar aan het hart gaat bij het recht op onderwijs en ontwikkeling.


Ingrado nieuws ontvangen?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Vul hieronder jouw naam en email adres in


We gebruiken de gegevens die je hierboven invult uitsluitend voor onze nieuwsbrief. Je kunt je op elk moment afmelden. Bekijk onze privacyverklaring.