De brief

Het is warm voor oktober en de bomen hebben nog best veel blad. Toch is het volgens mij onmiskenbaar herfst….. Dat jaargetijde met gele, oranje en roestbruine bomen, kortere dagen en langere nachten, vocht en spinnenwebben. Dus waar blijft ‘ie? Waar blijft die brief waarvan we allemaal weten dat ‘ie gaat komen. De onderwijs-zorgbrief van de ministers Slob en De Jonge.



In het debat van 2 juli jl. over passend onderwijs, zegden de bewindslieden toe deze brief na het zomerreces naar de Tweede Kamer te sturen. Met de brief zou duidelijkheid komen over de mogelijkheden om onderwijs en zorg te combineren. En nu is het herfst en is er nog geen teken van een brief.

Ondertussen vraag ik me af waarom we eigenlijk wachten op een brief? Waar hebben we die voor nodig? Natuurlijk, het is fijn als zwart op wit staat wat er mag en kan. Maar uiteindelijk draait het om vertrouwen. Vertrouwen dat iedereen die werkt met kinderen met speciale onderwijs- en zorgbehoeften dat doet omdat hij of zij de ontwikkeling van die kinderen wil ondersteunen.

Dus waarom vertrouwen we er niet op dat zij met de beschikbare middelen de juiste keuzes zullen maken? Keuzes die het belang van het kind dienen.

Waarom moeten we zo veel opschrijven? We weten toch dat het de intentie is de juiste dingen te doen? Geen onderwijsgevende of hulpverlener die erover zal piekeren met het geld stiekem andere dingen te doen. Toch is dat vertrouwen er vooralsnog niet.

Een zorgboerderij die onderwijs aanbiedt aan de leerplichtige jongeren die er verblijven, wordt teruggefloten door de onderwijsinspectie. Dit is geen onderwijs, is het oordeel. Terwijl alle partijen het eens zijn over de gekozen aanpak: zorginstelling, ouders en onderwijs. Natuurlijk, idealiter hadden deze jongeren op school gezeten om onderwijs te volgen. Maar daar gaat het nu juist om! Dat kunnen ze niet of tijdelijk niet.

En nogmaals, ik zal ontzettend blij zijn als de brief er eindelijk is. Dan hebben we duidelijkheid en die duidelijkheid zal de kinderen en jongeren om wie het gaat zeker ten goede komen. Maar laten we vooral samenwerken vanuit vertrouwen. Vertrouwen op ‘afspraak is afspraak’, vertrouwen in elkaar, in dat je niet marchandeert met de regels en dat je de middelen niet over de balk gooit. Vertrouwen dat iedereen het maximale uit het kind wil halen.

Van ouders verwachten we vertrouwen in de onderwijsgevenden en hulpverleners. Vertrouwen dat deze professionals zullen handelen in het belang van hun kind. En dat vertrouwen maken deze mannen en vrouwen grotendeels waar, elke dag voor circa 2,5 miljoen kinderen. Ligt het dan niet voor de hand dat ook wij en dat ook de rijksoverheid de professionals ons vertrouwen geven?

Laten we hen de ruimte geven om, vanuit hun deskundigheid en betrokkenheid, de arrangementen samen te stellen die de ontwikkeling van kinderen helpen bevorderen. Het geld wordt echt goed besteed. Vertrouw me maar!

  Carry Roozemond is Directeur-bestuurder van Ingrado. Ze schrijft regelmatig over wat haar aan het hart gaat bij het recht op onderwijs

Ingrado nieuws ontvangen?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Vul hieronder jouw naam en email adres in


We gebruiken de gegevens die je hierboven invult uitsluitend voor onze nieuwsbrief. Je kunt je op elk moment afmelden. Bekijk onze privacyverklaring.