Impressie Ingrado Algemene Vergadering en Werkconferentie

Op 19 september namen ruim 200 leden deel aan de Ingrado Algemene Vergadering en Werkconferentie. Op een prachtige locatie dit keer: Leerhotel Het Klooster in Amersfoort. Het team van Ingrado presenteerde o.a. het strategisch plan 2020-2025.

De Algemene Vergadering en Werkconferentie is dit keer op een prachtlocatie: Leerhotel Het Klooster waar studenten van MBO Amersfoort de scepter zwaaien. Het ochtendgedeelte is drukbezocht. Ruim 200 leden nemen deel aan de algemene vergadering waar het team van Ingrado de plannen en de begroting voor 2020 en het strategisch plan 2020-2025 presenteert. De leden reageren enthousiast op alle plannen en geven massaal hun instemming.

Ook de voordracht van twee nieuwe leden voor de Raad van Toezicht wordt breed gesteund waarna Reimke Willemze en Michiel Minderhoud benoemd worden. Afscheid nemen we van Marc Geurts en Sietske Pijpkers als lid van de RvT. Na de koffiepauze is het woord aan Iliass El Hadioui, stads- en onderwijssocioloog aan de Erasmus Universiteit en lid van de Onderwijsraad.

 

'Het was de eerste keer dat ik de Algemene Vergadering in de ochtend bijwoonde. Ik vond het heel inspirerend om meegenomen te worden in de plannen voor 2020. Hier aanwezig zijn heeft echt meerwaarde boven alleen de stukken lezen.'

 

Lezing: Switchen en klimmen 

De lezing van Iliass El Hadioui heeft dezelfde titel als zijn recent verschenen boek: Switchen en klimmen. Het boek schetst de ervaringen van docenten en studenten in het mbo in de grote steden. Switchen verwijst naar de drie leefwerelden waarin jongeren zich bevinden: thuis, school, vriendengroep (peers). In de grote steden, waar geen gevestigde culturele meerderheid meer is, moet het grootste deel van de leerlingen (18 van de 25) actief switchen tussen de leefwerelden en daarbij barrières overwinnen.

De vraag die dat oproept is: als jongeren actief moeten switchen tussen leefwerelden, hoe zit het dan met hun klimgedrag op de schoolladder? Jongeren staan voor een dilemma: klimmen op de ene ladder kan soms ten koste gaan van klimmen op de andere ladder. Ze zijn bang te dalen op de peergroupladder als zij klimmen op de schooladder. Dit dilemma wordt ook wel sociale pijn genoemd. Het gedrag dat jongeren vervolgens laten zien, wordt vaak uitgelegd als demotivatie. Professionals vragen zich af wat ze missen, voelen zich soms beledigd en denken dat de leerlingen niet houden van hun vak. Er zijn docenten die ervoor kiezen de buitenwereld drastisch buiten te sluiten. Uit protest kunnen leerlingen dan helemaal stoppen met klimmen op de schoolladder. 

Sommige docenten slagen er wel in klimgedrag te bewerkstelligen. Dit zijn de docenten die precies op het juiste moment ruimte geven om te zoeken naar identiteit. Ze beheersen een soort spelgevoel dat cruciaal blijkt te zijn. Daar moeten we van leren, zegt El Hadioui.

 

'De gastspreker was echt supergaaf. Heel interessant. Ik ben wel heel nieuwsgierig naar de vertaalslag naar onze eigen praktijk, naar onze gesprekken met jongeren.'

 

De grote vraag is hoe we moeten omgaan met sociale pijn. Het antwoord is self-efficacy, het geloof in eigen kunnen. Dat begint bij succeservaringen bij de leerling. Hij moet ondervinden en ervaren dat klimmen op de schoolladder geen negatieve gevolgen heeft op de andere ladders. Daarvoor is teacher self-efficacy nodig, het geloof dat je studenten succesvol kunt laten klimmen. En voor dat laatste is teacher collective-efficacy nodig. Een team docenten dat samen groeit, bij elkaar op lesbezoek gaat en elkaar steunt. El Hadioui heeft, samen met anderen, een methodiek ontwikkeld om mbo-instellingen hierbij te ondersteunen: de Transformatieve school. 

Het idee van de transformatieve school gaat uit van een onderscheid tussen straat-, thuis- en schoolcultuur. ‘Het begint allemaal met het begrijpen van stille codes in de drie leefwerelden zonder dat je het goedkeurt. Docenten met deze grondhouding zijn in staat straatcultuurgedrag te herkennen en te transformeren.’

> Achtergrond: lees meer over Iliass El Hadioui en de Transformatieve school.

 

'Ik deed de workshop Ik durf niet naar school over angststoornissen. Heel interessant, ik begrijp het nu beter. Ik begeleid zelf een meisje dat al een tijdje thuis zit en niet naar school durft en ik kijk er nu met andere ogen naar. Ik heb ook opgepikt dat we met elkaar veel sneller in actie moeten komen. Voor je het weet zit een jongere jaren thuis.'

 

De middag - Werkconferentie  

Aan de werkconferentie in de middag nemen bijna 250 mensen deel. Er is weer een breed aanbod van workshops, variërend van Sturen met data, Angststoornissen en schoolverzuim tot Morele oordeelsvorming. Eén workshop lichten we hier uit. 

 

In gesprek met jongeren – Jeugdtheatergroep Playback

Een zaal vol RMC- en leerplichtmedewerkers, een podium met een tafel en een stoel, twee acteurs en een gespreksleidster die soms ook even acteur is. Evenals de deelnemers aan deze workshop trouwens, aan wie regelmatig gevraagd wordt in de huid van een van de personages te kruipen. Er worden drie scènes gespeeld waarin de drie basisbehoeften van jongeren centraal staan: autonomie, competentie en relatie. Rode draad in de drie scènes is de vraag hoe jongeren te motiveren zijn. 

 

Scène 1: Max

Max heeft z’n huiswerk niet gemaakt, vindt rekenen ook niet belangrijk, heeft het te druk, timmert aan de weg met zijn muziek en heet nu trouwens Maxwell. De docent negeert alle argumenten, gaat niet in op wat Max inbrengt en reageert geïrriteerd  zijn nieuwe naam. Gevolg is dat Max de les verlaat en later terug moet komen om te praten over zijn gedrag. In dat gesprek zegt hij met grote tegenzin toe meer zijn best te doen voor rekenen. Mopperend verlaat hij de ruimte.

Vraag aan de zaal: wat voor jongen is dit en hoe kun je hem motiveren? Max is ondernemend, hij weet wat hij wil, is creatief en autonoom. Het is de kunst hier bij aan te sluiten en tegemoet te komen aan zijn behoefte aan autonomie. 

Een deelneemster uit de zaal neemt de rol van de docent over en slaagt erin tot hem door te dringen en meer te motiveren voor de rekenles. Dit is wat zij doet:

- ze neemt hem serieus door in te gaan op wat hij zegt.

- ze verbindt de rekenles met zijn passie: rekenen heeft ook nut voor zijn toekomst als producer in de muziek.

- ze is heel concreet, noemt voorbeelden.

- ze velt geen oordeel.

- ze geeft ruimte om na te denken. 

- ze geeft hem het gevoel dat hij zelf invloed kan uitoefenen.

De sleutel = motiveren op autonomie

 

Scène 2: Anglia

Anglia en Daria wachten op een toetsuitslag. Daria heeft er met haar pet naar gegooid en heeft een 8, terwijl Anglia keihard geleerd heeft en slechts een 2,8 heeft. Ze deelt dit niet met haar vriendin, krijgt tranen in haar ogen en reageert agressief als haar vriendin aandringt om samen op stap te gaan. De docent wil Anglia na de les spreken over haar boze gedrag. Daar komt niet veel uit. Anglia is in zichzelf gekeerd en vertelt niet wat de ware reden is voor haar gedrag. 

Vraag aan de zaal: wat zag je bij Anglia? Frustratie, kwetsbaar meisje, angstig, emotioneel, teleurgesteld, ze wil graag. Laag zelfbeeld misschien of een lastige thuissituatie? Tips uit de zaal, die direct ook gespeeld worden: maak contact als je een cijfer uitdeelt zodat je ziet hoe het valt bij de leerling. Check of een cijfer overeenkomt met je verwachtingen van een leerling. En zo niet, probeer te achterhalen wat er aan de hand is. Doe dat niet in de les, maar na afloop. Vraag waarmee je kunt helpen, wat zij nodig heeft om betere cijfers te halen. Toon empathie, vraag door en denk mee over mogelijkheden om deze leerling succes te laten ervaren. De sleutel = motiveren op competentie.

 

Scène 3: Mira

Mira komt te laat, ze heeft daarvoor een reden die ze wil meedelen. De docent is niet geïnteresseerd en reageert erg geïrriteerd. Mira blijkt een stuiterbal, is druk, zit alleen maar op haar telefoon en heeft geen aandacht. De docent corrigeert haar voortdurend, wat totaal geen effect heeft. Mira verlaat het lokaal en de docent zegt dat ze niet meer terug hoeft te komen in zijn les. Dit is niet de eerste keer dat deze docent en Mira in clinch liggen. De relatie lijkt totaal vast te lopen. De zaal stelt voor een bemiddelingsgesprek te voeren. Twee deelnemers stappen het podium op. De bemiddeling verloopt moeizaam, bij beiden zit veel weerstand. Voor de docent blijkt het moeilijk zich in het bijzijn van een leerling te verantwoorden. Mira voert allerlei redenen aan voor haar gedrag. De vraag is of je daar op in moet gaan. Het is wel belangrijk naar Mira te luisteren wil je het contact herstellen. Door het gedeelde belang te vinden kan Mira weer gaan deelnemen aan de lessen. De sleutel = motiveren op relatie .

> Achtergrond: bekijk meer van Theatergroep Playback


Ingrado nieuws ontvangen?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Vul hieronder jouw naam en email adres in


We gebruiken de gegevens die je hierboven invult uitsluitend voor onze nieuwsbrief. Je kunt je op elk moment afmelden. Bekijk onze privacyverklaring.